Vegetal City

Luc Schuiten - Vegetal City

http://vegetalcity.net/index.html

Luc Schuiten is a visionary architect. Parallel to his professional career dedicated to the conception of highly respectful environmental housing estates, he imagines interfering in emblematic parts of the city and in its surroundings.

Committed in an ecological thought, concerned about the future of the planet and about the life conditions of the men to come, he dedicated a part of his activity to science fiction.

He has been drawing, without tiring, lots of projects, buoyed up by the worry for other types of life. A way of thinking that gave birth to a new architecture, based upon a poetic vision where invention and relation with nature occupy a predominant place. As well as for his brother François, with whom he co-operated for several books, drawing is a way to explore the futur possibilites.

Claude Nicolas Ledoux (Dormans, 21 maart 1736 – Parijs, 19 november 1806) was een Franse architect. Hij ontwikkelde een strenge, monumentale stijl op basis van simpele geometrische motieven: cirkels, recht- en driehoeken, beter bekend als het Neoclassicisme, en schaduwen. Ledoux stond symbool voor het absolutisme.

Biografie

Ledoux werd geboren in Dormans-sur-Marne. Hij ontving een stipendium voor een studie aan het Collège de Beauvais in Paris, waar hij in 1749 begon. Vervolgens ging hij in de leer als graveur. Daarop volgde een periode van vier jaar in de provincies Bourgondië en Champagne. Rond 1765 bouwde hij kerken, bruggen en dorpsschooltjes, o.a. in Rolampont, Cruzy-le-Châtel en Fouvent-le-Haut. Tussen 1769 en 1771 verbleef hij in London, een belangrijke impuls voor zijn werk. In Parijs maakte hij naam als ontwerper van herenhuizen, o.a. voor de favoriet van Lodewijk XV, Madame du Barry. Dankzij haar kreeg hij veel overheidsopdrachten en werd een van de meest gevraagde architecten. Bij de villa Thélusson, ontworpen voor de weduwe van een Zwitserse bankier, was de toeloop zo groot, dat men overging tot het heffen van entreegelden.

Ledoux is een leerling van Blondel en Trouard. Hij bouwde in classicistische trant, geometrisch en zonder overbodige versieringen. Zijn belangrijkste ontwerpen zijn het plan voor een stad bij de zoutpannen van Arc-et-Sénans, het theater te Besançon, het kasteel van Bénouville bij Caen en de Enclosure du Fermier Général te Parijs. (Summa)

Men kan hem, ondanks zijn kennis van de archeologie, geen classicist noemen in de academische zin. Zij horen veeleer thuis in de rij der grote utopisten. Tot aan de revolutie is Ledoux een druk bezet modearchitect geweest. Zijn bouwwerken vormen de overgang van de Franse klassieken naar het classicisme. Vaak is erop gewezen dat hij al in zijn vroegste periode het barokke feodalisme de rug heeft toegekeerd en de nieuwe vorm van het type dobbelsteen naar voren heeft geschoven.
De meeste ontwerpen van de revolutie konden toen slechts op geringe schaal worden uitgevoerd. Boullée en Ledoux waren de voornaamste ontwerpers, maar hun projecten waren dusdanig tot geometrische en stereometrische vormen teruggebracht dat de technische mogelijkheden van die tijd te kort schoten. Hun voorlichtend nationalisme, hun wiskundige principes en hun neiging terug te grijpen op het oorspronkelijke - met een gedeeltelijk romantisch tempel - typeren de overgangsperiode van de revolutie, die een vermenging inhield van ideeën over de barok en de late barok. Deze architectuur is van groot belang en invloedrijk geweest voor Gilly, de baanbreker van het Duitse classicisme.


De zoutziederij
In 1771 werd hij gevolmachtigde voor de zoutmijnen in de Franche-Comté en LotharingenLedoux ontwikkelde tussen 1773 en 1779 elf pompeuze gebouwen voor de Koninklijke zoutziederij van Arc-et-Senans, tegenwoordig op de lijst van Werelderfgoedlijst. Zout was een winstgevend product en de gabelle een belangrijke belasting in het toenmalige Frankrijk. De werkplaats heeft geen schoorstenen, de rook ontsnapte via de dakkapellen. Er waren woningen voor de arbeiders met een gezamenlijke keuken. Het pekelwater werd aangevoerd via een houten pijpleiding van 23km lengte. Nadat de fabriek rond 1926 werd gesloten, zijn de gebouwen in de Tweede Wereldoorlog gebruikt als interneringskamp voor zigeuners. Zijn ontwerp voor een kanonnenfabriek is nooit uitgevoerd.


De belastingmuur
Ledoux was in 1784 de architect van de "muur van de belastingpachters" en bijbehorende gebouwen. Parijs werd tweeëneenhalf maal zo groot: van de Arc de Triomphe tot de Place de la Nation. Overigens was de nieuwe muur, 24 km lang en met zes torens, erg ruim bemeten. Aan de oostkant was nog maar weinig stedelijke bebouwing. Op het project kwam veel kritiek. Na twee jaar werd met de bouw gestopt omdat de bouw veel duurder werd, dan begroot. De ontwikkeling van luchtballons door de gebroeders Montgolfier in 1783, haalden de functie van de muur, het tegengaan van smokkel, volgens critici onderuit.
[bewerken] Nadagen

Tijdens de Franse revolutie viel Ledoux in ongenade, zat een jaar gevangen en had daarna nauwelijks nog bouwkundige opdrachten. Onder Napoleon Bonaparte werden de gehate tolpoorten van het Ancien Régime, die tijdens de Franse revolutie al zwaar beschadigd werden definitief gesloopt. Van de vijftig à zestig tolpoorten zijn er maar vier overgebleven. Daarnaast staat hij bekend als een utopist. Ledoux ontwierp een bordeel in de vorm van een fallus. In 1804 publiceerde hij zijn L'Architecture considerée sous le rapport de l'art, des moeurs et de la législation met briljante gravures.

Decumul

Wat ik las in het Nieuwsblad vandaag:
"GENT - Als Sas van Rouveroij de toelating krijgt om te cumuleren, wordt hij de derde schepen van Open VLD die een nationaal mandaat combineert met een zitje in het schepencollege. Geert Versnick en Mathias De Clercq - de laatste sinds 2007 - combineren hun functie van OCMW-voorzitter of schepen al langer.
'En een cumul met een Vlaams mandaat is nog veel zinniger dan de combinatie met een kamerzitje', zegt Van Rouveroij nu. 'Vlaanderen is immers de belangrijkste bron van inkomsten voor de stad en de Vlaamse regels beïnvloeden voor een groot deel de manier waarop we de stad kunnen besturen.' (TOD)"

Ik ben volledig tegen cumulatie van politieke mandaten, Men moet de tijd hebben en middelen om zich volledig te kunnen engageren voor een bepaald niveau. Hoe meer mensen deelnemen bij het nemen van beslissingen, hoe meer ervaringen en visie aan bod komen, hoe gedragener een beslissing kan zijn. Zo zie ik democratie. Concentratie van beslissingsmacht naar een persoon toe vergroot de afhankelijkheid van die persoon van de politieke instellingen met als gevolg dat de verkozene minder tijd en geld heeft om nieuwe ervaringen en kennis op te doen om beslissingen te nemen. Vandaar dat het beter is dat een voldoende ruime en representatieve groep beslissingen neemt, ieder zich voldoende kan specialiseren en dit gecombineerd met regelmatige, inhoudelijke informatie-uitwisseling en discussie. Men zou moeten voorkomen dat politici een te afgesloten elite gaat vormen en ze de mogelijkheden krijgen en behouden om zich in het niet-politieke leven voldoende te blijven groeien, ontwikkelen. Die levens-wijsheid en -ervaring zijn van even groot belang dan de informatie verkregen uit politiek overleg of politieke besluitvorming.

Verzamelen van postjes en mandaten; vanuit eigenbelang... is schadelijk voor een open, zichzelf regulerende democratische besluitvorming.

Europese lijst vol diversiteit

Schipdonkkanaal

Investeer duurzaam in energie

Wim van Biervliet op Actua TV

zoon stelt vragen aan papa...

koen en raf from Jan Bockaert on Vimeo.

Inge getuigd